Akademia Dokumentalna we Włocławku

Już po raz drugi, będzie można we Włocławku obejrzeć najlepsze filmy dokumentalne świata. Ruszyła bowiem Akademia Dokumentalna we Włocławku. Projekt został sfinansowany z grantu trzeciej edycji konkursu Fundacji Anwil dla Włocławka. Projekcje będą się odbywały we włocławskim Multikinie o godz. 19:00.

 

 

Wstęp na wszystkie seanse jest bezpłatny. Zapraszamy.

 

Harmonogram seansów Akademii Dokumentalnej w październiku

 

Strike a Pose. Tancerze Madonny - wtorek, 10 października 2017 r., godz. 19:00

 

reż.: Ester Gould, Reijer Zwaan, Holandia, Belgia, 2016, 83 min.

 

W 1990 roku siedmiu młodych tancerzy: Kevin, Oliver, Luis, Carlton, Jose, Gabriel i Salim wyruszyło z Madonną w najbardziej kontrowersyjną w jej karierze trasę koncertową Blond Ambition Tour owianą aurą skandalu. Sześciu z nich było gejami. Dla niespełna dwudziestoletnich chłopaków była to podróż życia, sportretowana w filmie dokumentalnym Aleka Keshishiana z 1991 roku „W łóżku z Madonną”.  Stworzony z nagrań zarejestrowanych podczas trasy film Madonna wykorzystała do batalii o prawa gejów, wolność ekspresji i walki z AIDS. Tancerze szybko stali się ikonami seksualnej wolności, inspirując ludzi na całym świecie do pokazania swojej prawdziwej orientacji. W dobie szerzącej się epidemii AIDS i pozostałego po epoce Reagana konserwatyzmu, „W łóżku z Madonną” zachęcał do czerpania przyjemności z wolnej i nieskrępowanej miłości, a tancerze do dzisiaj otrzymują listy od ludzi opisujące w jaki sposób ten obraz odmienił ich życie. Jednak okazuje się, że bohaterowie tego filmu wcale nie chcieli tak śmiało upubliczniać swojej orientacji.

 

Gabriel nie był dumny z bycia gejem i wytoczył proces Madonnie za pokazanie sceny jego pocałunku. Kilka lat później, w wieku 26 lat, zmarł na AIDS, którego nosicielem był również Carlton. Czy bycie sobą w tamtych czasach rzeczywiście było dla ludzi wyzwoleniem? Nakręcony 25 lat później film „Strike a Pose: Tancerze Madonny” pokazuje jak naprawdę wyglądało wtedy otwarte przyznanie się do bycia sobą, i jakie problemy to ze sobą niosło. Obserwujemy, jak potoczyło się życie tancerzy po zakończeniu trasy. Opisują oni kulisy własnego życia i emocjonalne uzależnienie od Madonny. Opowiadają o cenie, jaką zapłacili za bycie społeczną ikoną, a także o walce, jaką musieli stoczyć z samymi sobą. Przedstawiają swoje prywatne życie, w którym pojawiły się problemy: depresja, alkoholizm, narkotyki, AIDS i bezdomność. Oglądamy prawdziwe oblicze, jakie kryło się za fasadą seksualnego wyzwolenia. Film jest nie tylko ciekawym kąskiem dla fanów Madonny (zawiera wiele materiałów archiwalnych), ale także obrazem kulturowych przemian tamtych czasów.


 

Safari - wtorek, 24 października 2017 r., godz. 19:00

reż.: Ulrich Seidl, 91 min

 

Ulrich Seidl wraca do Afryki – ostatnim razem był tu, realizując pamiętną fabułę „Raj: miłość”, opowiadając o seksturystyce starszych białych kobiet. Tym razem portretuje austriackich myśliwych, zażywających uroków mordowania zwierząt w rezerwacie.

Wszystko jest jak najbardziej legalne – każde zwierzę jest odpowiednio wycenione, miejscowa ludność zarabia pieniądze na obsłudze gości (myśliwy w tydzień wydaje tyle, ile normalny turysta w dwa miesiące), tworzą się miejsca pracy i infrastruktura – cały biznes jest prowadzony przez Austriaka, który przeniósł się na Czarny Ląd.

Film jest okrutnym rewersem programów przyrodniczych – widzimy śmierć i cierpienie zwierząt, fizyczne podniecenie myśliwych; ludzi, którzy przyznają sobie prawo do panowania nad naturą i czerpią satysfakcję z zadawania śmierci. Jak każda społeczność, tworzą oni swoje magiczne rytuały, które podtrzymują ich wspólnotę.

Seidl portretuje ich w swoim stylu – bezlitośnie, ironicznie i ze swoistym dystansem. Jego bohaterowie starają się wytłumaczyć, co ich pociąga w polowaniu, dorabiając do pierwotnych instynktów pseudofilozoficzne teorie będące echem tych, które w połowie ubiegłego stulecia doprowadziły do śmierci milionów ludzi. Seidl zdziera maskę z „cywilizowanych” Europejczyków, pokazując ledwie skrywany rasizm, obojętność na biedę i fascynację przemocą.

Film to przejażdżka po jego stałych motywach: brzydota ludzkiego ciała (zderzona z ciałami umęczonych zwierząt), obraz człowieka realizującego swoje mroczne żądze bez dbania o interes innych. Bohaterowie Seidla to zwykli mieszczanie – emeryci, nastolatki i zamożna klasa średnia. Seidl podchodzi do nich tak blisko, jak to możliwe – opowiadają o swoich emocjach bez żadnych zahamowań.

 

Dodatkowe informacje